Alican Teşekkür Ediyor

Anne- Haydi kızım artık şu ceketini giy de çıkalım. Leyla teyzenler bekliyorlar.

Esma- Tamam anneciğim, ben hazırım da Alican’ı zaten bekleyeceğiz. Baksana hâlâ saçıyla uğraşıyor.

Alican- Anne ya şu ablama bir şey söylesene, hep benimle uğraşıp duruyor. Hem geç kalsak ne olacak ki, bu doktor randevusu değil ya.

Anne- Aa, olur mu öyle şey oğlum, ev sahibini bekletmek hiç de hoş bir şey değildir.

Esma- Mesela Okan sana söz verse ve söz verdiği saatten bir saat sonra gelse, kızmaz mısın?

Alican- Hele bir bekletsin, beş dakika geç kalsa bile kızarım ben ona. Hem beklerken benim canım çok sıkılıyor.

Anne- Evet oğlum, bak benim de beklemekten canım sıkıldı, hadi artık, çıkalım.

Alican- Anne, Leyla teyze yine güzel böreklerden yapmıştr, değil mi?

Esma – Çok ayıp, sanki hiç börek yememişsin, Bir de  karnın doyunca Leyla teyzeye “eline sağlık” demesini unutmasan iyi olur. 

Alican – Tamam tamam, sen de  hiç unutmazsın be abla iyi ki, bir sefer unutmuşum.
Sen de teyzeye nasılsınız diye veya her şeyi soruyorsun ama ben utanıyorum abla.

Esma-  Sen de alışmalısın kardeşim.

Anne- Oğlum sen de ablanı örnek almalısın. Ablan çok doğru yapıyor. Tabii ki başkasının evinde kendi evin gibi hareket edemezsin.

Alican – Ben de bu sefer teşekkür ederim diyeceğim ve her şeyi soracağım, unutursam bana hatırlatın olur mu?

Anne – Aferin Alican